Najpopularniejszą formą zwiedzania Lublina jest poruszanie się według któregoś z pięciu wytyczonych szlaków (Szlak Znanych Lublinian, Szlak Zabytków Architektury, Szlak Wielokulturowy, Jagielloński Szlak Unii Lubelskiej oraz Szlak Pamięci Żydów Lubelskich) oznaczonych tablicami informacyjnymi na ponad sześćdziesięciu przystankach. Wszystkie zostały opracowane w bardzo ciekawy i wyczerpujący sposób, tak, by zadowolić nawet najbardziej wymagających turystów i zapewnić im niezapomniane przeżycia.

Obowiązkowymi punktami na trasie wycieczek po Lublinie są zamek lubelski z trzynastowieczną basztą (donżonem) oraz bramy: Krakowska i Grodzka. Zwiedzając zamek nie sposób nie odwiedzić pobliskiej gotycko-renesansowej kaplicy bogato zdobionej rusko-bizantyjskimi freskami.  Kierując się duktem królewskim w kierunku Bramy Krakowskiej zwiedzający mogą przejść się między murami dawnego kościoła farnego i dojść do słynnej Wieży Trynitarskiej, której szczyt wieńczy złoty lubelski kogucik. Wewnątrz wieży mieści się warte zwiedzenia muzeum archidiecezjalne. Naszym gościom polecamy odwiedzenie zespołu lubelskich klasztorów i kościołów, których historia sięga początków miasta. Na szczególną uwagę zasługują:  Archikatedra z bogatymi freskami, piętnastowieczny kościół p.w. Świętego Ducha z cudownym obrazem Matki Bożej Dobrej Rady, czternastowieczna bazylika i klasztor oo. Dominikanów, bernardyński kościół p. w. Nawrócenia św. Pawła, wybudowany w XVII wieku kościół i klasztor oo. Jezuitów oraz ufundowany przez Władysława Jagiełłę kościół Matki Boskiej Zwycięskiej, będący wotum za zwycięstwo w bitwie pod Grunwaldem.

Pozostając w kręgu tematyki sakralnej proponujemy odwiedzenie zabytkowych nekropolii lubelskich: najstarszego, pełnego przepięknie rzeźbionych i bogato zdobionych pomników, osiemnasto- i dziewiętnastowiecznego cmentarza przy ul. Lipowej, który ze względu na wartość historyczną i walory artystyczne bywa porównywany z cmentarzem Powązkowskim w Warszawie,   oraz stary cmentarz żydowski – jedna z najcenniejszych żydowskich nekropolii w Europie –  z najstarszym zachowanym w Polsce nagrobkiem z 1541 r., pod którym spoczywa najsłynniejszy ówczesny talmudysta Jaakow Kopelman, macewami słynnego rabina, twórcy lubelskiej jesziwy Szaloma Szachny (1558) i wielu innych zacnych przedstawicieli gminy żydowskiej Jerozolimy Królestwa Polskiego.

Bardzo ważnym etapem poznawania Lublina są jego muzea z Państwowym Muzeum na Majdanku oraz Muzeum Wsi Lubelskiej na czele. Muzeum, zwane potocznie Majdankiem, jest miejscem upamiętnienia ofiar niemieckiego obozu koncentracyjnego, założonego przez nazistów w 1941 r. Usytuowane na południowo-wschodnich obrzeżach Lublina pole o powierzchni 270 hektarów stało się miejscem kaźni i tragicznej śmierci w komorach gazowych bądź głodowych blisko 80 tys. więźniów ponad 30 narodowości, w przeważającej jednak części Żydów i Polaków. Zbiory muzealne Majdanka stanowią autentyczne przedmioty przejęte z obozu po jego wyzwoleniu, odnalezione przy jego porządkowaniu bądź ofiarowane przez rodziny byłych skazańców.

Lubelski skansen otwarty został w 1979 r. na terenie dawnego majątku Sławin (przy trasie na Warszawę). Zwiedzający, tuż po przekroczeniu bramy wejściowej, zaproszeni zostają do podróży w przeszłość po obszarze dawnego województwa lubelskiego. Zwiedzanie odbywa się w obrębie sektorów obejmujących pamiątki z Wyżyny Lubelskiej, Roztocza, Powiśla, Podlasia i Nadbuża oraz sektora dworskiego i miasteczkowego.  Każda z części reprezentuje charakterystyczne dla danego regionu typy zabudowań, struktury siedlisk. Przez cały rok muzeum tętni życiem: hodowane są tam zwierzęta, uprawiane ogrody i pola; turyści zapraszani są do aktywnego udziału w organizowanych imprezach takich jak dożynki, sobótka, kwaszenie kapusty; w warsztatach sztuki ludowej i wielu podobnych.

Niestrudzonych zwiedzaniem i poznawaniem miasta Lublina, zachłannych wiedzy historycznej podanej w ciekawy i niekonwencjonalny sposób, zachęcamy do odwiedzenia lubelskich podziemi. Jest to trasa biegnąca pod Rynkiem i kamienicami starówki, powstała w wyniku połączenia staromiejskich piwnic o łącznej długości 280 metrów. Ich historia sięga XVI wieku, okresu największej świetności Lublina.  Spacer podziemiami ma charakter edukacyjny – w czasie jego trwania zwiedzający zostają zaznajomieni z historią kształtowania się miasta, jego rozwoju przestrzennego i kulturalnego, obejmującą okres od VIII do XVI wieku, zilustrowanego przez specjalne panoramiczne makiety. Punktem kulminacyjnym zwiedzania jest dźwiękowo-wizualny pokaz pożaru Lublina z 1791r.

Na koniec wędrówki po Lublinie proponujemy odwiedzenie lubelskich teatrów: Teatru Muzycznego i Filharmonii, Teatru im. Juliusza Osterwy, Dziecięcego im. Andersena, czy niedawno odrestaurowanego Teatru Starego. Wszystkie te instytucje kulturalne prezentują ambitny  repertuar, często pisany specjalnie dla nich przez takie sławy jak np. Paweł Huelle; biorą udział w organizacji międzynarodowych warsztatach teatralnych, festiwali i koncertów na bardzo wysokim poziomie.

Gmina Głusk jest stosunkowo młodym tworem administracyjnym, jednak swoimi korzeniami sięga głęboko w historię i geografię lubelskiego regionu. Gmina Głusk leży w całości w jednostce fizjograficznej zwanej Wyniosłością Giełczewską (343.17). Wraz z innymi jednostkami współtworzy Wyżynę Lubelską. Wyniosłość Giełczewska jest najwyższą, środkową częścią Wyżyny Lubelskiej z kulminacją w Bożym Darze (306 m n.p.m.). Od północy przechodzi bez wyraźnej granicy w Płaskowyż Świdnicki, na wschodzie granicą jest dolina Wieprza, na zachodzie dolina Bystrzycy, a od południa granicę stanowi Padół Zamojski, którym płynie do Wieprza rzeczka Por. Wyniosłość Giełczewska jest najbardziej zwartą częścią Wyżyny i w sposób zasadniczy różni się od sąsiednich mezoregionów.